Het moet in 2014 geweest zijn dat het zaadje werd geplant. Terwijl Patrick van der Knaap en ik de 240 kilometer van de Amstel Gold Race overbrugden, kwam hij met het idee om ooit alle vier de grote klassiekers in de maand april te rijden. De Ronde, Roubaix, de Amstel en LBL. Natuurlijk de langste afstanden. Anders heb je ze niet helemaal gereden.

Eind 2015 was het zaadje een plant geworden. Een sportschool abonnement voor de winter werd aangeschaft, de fiets bleef van zolder en de sigaretten eindigden definitief in de prullenbak. Alles op de droom om de vier klassiekers te voltooien. Inschrijvingen in orde, conditie in orde, fiets in orde, maar de logistiek.. De Amstel en Luik zijn makkelijk. Die starten en finishen in dezelfde plaats, maar de Ronde startte toen nog in Brugge en finishte in Oudenaarde. Voor Parijs-Roubaix moge het probleem ook duidelijk zijn.

De Ronde was snel opgelost. De vriendin wilde wel eens zien wat dat fietsen allemaal inhield en haalde ons, mijn fietsmaatje Dick en ik, op in Oudenaarde om ons netjes terug te brengen naar Brugge. Maar Parijs-Roubaix.. Hoe gingen we dat doen? Met een bus van de organisatie om 3.00 uur ‘s nachts richting start? Opgestapeld als vee en hopelijk met een onbeschadigde fiets? Of een alternatief? Gelukkig diende er zich een alternatief aan. Via Facebook kwam ik in contact met de Wielerbus en de man erachter: Pim Goos.

Een hotelovernachting, avondeten, ontbijt om 05.00 en vervoer! Het was allemaal geregeld. Meer hadden we niet nodig. Dus het was zo geboekt. Opstappen in Oosterhout en gaan! Vanaf dat moment werd alle zorg uit onze handen genomen. We hoefden echt alleen nog maar te fietsen. De Brabantse nuchter- en gezelligheid van Pim gaven de reis een extra dimensie. De deelnemers voelden zich snel op hun gemak en de avond voor Parijs-Roubaix was het misschien wel iets te gezellig..

Na het ontbijt de volgende dag werden wij en onze fietsen keurig netjes afgeleverd bij de start. De manier van vervoeren van de fietsen was een verademing in vergelijking met hoe andere touroperators in Busigny de fietsen uitpakten. Letterlijk opgestapeld en de wielen door elkaar. Niks van dat bij de Wielerbus. Met een speciaal geprepareerde aanhanger stonden de fietsen veilig en netjes.

Wij moesten alleen nog maar ruim 50 kilometer rammelen over kasseien. Een valpartij en twaalf blaren verder lag daar de verlossende Velodrome van Roubaix. Met de bus in de buurt was ook het biertje bij de hand. Als Westlander toch erg belangrijk. Pim stond lachend klaar om onze fietsen uit onze handen te nemen en een biertje erin te stoppen.

We boekten verblijf en transport, maar kregen een ervaring.  Toen dit jaar het plan werd gesmeed voor Milaan – San Remo was de keuze snel gemaakt. Dat werd uiteraard weer de Wielerbus. Wederom werden we niet teleurgesteld. Prima accommodaties, eten, verzorging en vooral weer erg gezellig. Toen het 35 graden bleek te worden, werd zelfs besloten om de bus langs het parcours te zetten voor een extra waterstop. Geheel belangeloos. Dan denk je als organisatie echt mee met de deelnemers.

Daarom weet ik ook zeker dat mijn volgende wielerreis met de Wielerbus is. Als oud-renner weet Pim precies wat de wensen van zijn klanten zijn en boeken bij hen is een garantie op een goed verzorgde en gezellige reis. Op de website www.wielerbus.nl staan de verschillende reizen waar u aan kunt deelnemen. Daarnaast is er ook de mogelijkheid om de bus voor uw wielervereniging, club, vriendengroep of in welke vorm dan ook zelf te boeken. Ik kan niks anders dan het u aanraden en hopelijk tref ik u volgend jaar tijdens één van de reizen.