Het blijft speciaal. Het moment dat iemand aankomt weet je al bijna hoe het kan worden. In het geval van Marvin van Spronsen was het snel duidelijk: Het wordt een heel gezellige avond. In alles wat hij doet straalt het plezier in het leven door. In bijna alle keuzes die hij maakt, maakt hij de afweging tussen plezier en nut. Ondanks dat het leven hem meer dan eens pittige uitdagingen heeft gegeven, kwam hij elke keer weer met een lach uit het gevecht.

Hij snapt het niet. Hij snapt het werkelijk niet. Hoe kan je coureur zijn en alleen voor de koers de leven. Natuurlijk toewijding, beleving en karakter zijn heel belangrijke eigenschappen voor een wielrenner. Evenals talent, maar 100% voor de koers leven en daarmee de rest van het leven vergeten. . Het kan er bij hem niet in. Wellicht komt het doordat hij op zijn 19e al op zich zelf woonde en een eigen bedrijf had. Al op jonge leeftijd moest hij zorgen voor brood op de plank en was het aanpoten met zijn eigen bedrijf. Zijn volle focus heeft nooit op het fietsen kunnen liggen en de kenners vinden dat jammer.

Meer dan eens hebben anderen het over de mogelijkheden van de Monstenaar. Toen hij net trimmer was zeiden erkende hardrijders als Maurice Barendse en Joost van den Blink al tegen hem, dat zij met zijn benen elke koers zouden winnen. Toen begreep Marvin dat misschien niet helemaal, maar nu, met zijn ervaring als elite, snapt hij het. Zo goed als hij toen als was, zo weinig koers inzicht had hij ook. Ervaren renners maakte dankbaar gebruik van de kwaliteiten van Marvin om de koers naar zich toe te trekken, maar zoals met alles deed hij dat met een grote lach.

Ondanks dat hij niet begrijp hoe je 100% voor de koers kan leven zonder over je toekomst na te denken, maakte hij op 18 jarige leeftijd wel de keuze om te gaan fietsen. Waar zijn omgeving steeds meer opging in feestjes en nachtelijke escapades, ging hij op zoek naar een hobby. Door de ervaring van het mountainbiken in zijn prille jeugd was de keus voor de fiets snel gemaakt. Hij ging nog steeds uit, zijn vrienden bleef hij zien, maar hij combineerde het wel met de fiets. De fiets werd als snel zijn fiets. Zeker toen hij ook nog een Gerard Heskes ontmoette en echt begon te trainen. Niet alleen maar zo hard mogelijk fietsen in de tijd die gegeven is, maar doelgericht trainen, blokjes. Al snel toont het ontluikende talent zich en het competitieve karakter zorgt voor de aansluiting bij de rangen der Trimmers.

Zijn allereerste koers finisht hij in het peloton. Waar iedere renner zonder enige koerservaring al snel gelost wordt door een gebrek aan techniek en explosiviteit, reed hij gewoon uit. Het is weinigen gegeven en het zegt ook wel iets over zijn talent. Het talent dat dus laat werd ontdekt, maar al snel werd hij opgemerkt. Zijn prestatieve drang naar meer bracht hem bij Westland Wil Vooruit, waar hij in 2013 elite werd. Op dat moment was er nood aan een ploegleider en Marvin wist nog wel iemand. Hij zou één keertje meegaan, maar nog steeds is hij de ploegleider: Gerard Heskes. De man die hem op weg hielp met trainen en begeleiden, begeleide hem nu met zijn eerste voorzichtige stapjes bij elites.

Het eerste jaar maakte hij direct indruk, in de klassiekers stond hij direct zijn mannetje en ook in overige wedstrijden koerste hij steevast van voren. De weg leek met goud geplaveid, maar toen sloeg het sportieve noodlot toe. Een stap van de kruk af was zijn knie te gortig. In zijn leven als kassenbouwer was er al eens een poot op de die knie terecht gekomen en sindsdien was het een zwakpunt. Waarschijnlijk hebben zijn goed getrainde benen zijn knie langer kunnen behoeden van het noodlot, maar uiteindelijk was het niet te vermijden. Een tikkende tijdbom zoals hij het zelf omschrijft. Zijn voet bleef staan waar de rest van zijn lichaam zich wel omdraaide: Knie stuk.

Wat volgde was een lange tijd van revalidatie. Normaal gesproken staat voor zoiets negen maanden, maar na negen maanden reed Marvin alweer zijn eerste koers. Toch knaagde er iets. De klassiekers boden hem niet de uitdaging die hij zocht. De criteriums, daar lag zijn hart. Net als zijn maten Paul Helderman en Henk Bom is hij gek van criteriums. Vraag hem er naar en de grote gulle lach wordt vergezeld met een twinkeling in zijn ogen. De muziek, de geur van frituur en verschraald bier, de klinkers, de straatjes, de mensen aan de hekken, het heeft iets magisch.

Om zijn hang naar goede prestaties in de criteriums echt waar te kunnen maken, was het tijd om bij WWV te vertrekken. Samen met Paul & Henk begonnen ze de Criterium Tijgers. Met ze drieën stad en land af en maar koersen. Oorlog maken en vooral weer plezier hebben in het fietsen. Niet vanuit het moeten, maar vanuit het willen. Bij Trias vonden zij de gastvrijheid om een eigen ploeg te beginnen en zo geschiedde. Het leven draaide weer om het fietsen en met resultaat. In ‘zijn’ Monster behaalde hij zijn mooiste overwinning tot nu toe.

In 2017 ging Trias weer verder met een eigen elite ploeg en natuurlijk waren de Criterium Tijgers daar van harte welkom. Gezien de gastvrijheid van de Haagse wielervereniging was er voor de Criterium Tijgers geen reden om te vertrekken en dus kwam Marvin weer in klassieker terecht. Door het lange duur werk in de klassiekers was Marvin niet sterk genoeg om zijn geliefde criteriums de dienst uit te maken. Zijn lange duur conditie moest omgezet worden naar het korte explosieve werk en dat heeft tijd nodig. Naar het einde van het criteriumseizoen toe lukte dat weer aardig. Zo werd hij in Zuidland 2e als enige clubrenner tussen allemaal continentale renners. Daar liet hij weer even zijn schittering zien.

Volgend jaar moet het anders. Volgend jaar wil hij nog één keer vlammen. Of hij daarna definitief afdaalt naar de rangen der Trimmers in nog even de vraag, want ja, als het goed gaat, dan kan het zomaar anders zijn. Toch wil hij nog één keer alles op alles zetten om in zijn criteriums goed te zijn. Minder klassiekers, meer straatjes, minder duur, meer mensen. Hij wil Haagse Willem weer blij kunnen maken met een mooi uitslag. Hij wil mensen weer vermaken en oorlog maken tussen de hekken. Hij wil net als in Monster in 2016 nog één keer het complete Elite peloton vloeren. In principe gaat hij nog één jaar door bij Trias, maar toch lijkt een terug keer bij Westland Wil Vooruit niet uitgesloten. Hoe toepasselijk zou dat zijn? Nog één keer die mooie overwinning met Gerard Heskes als ploegleider. Na afloop zal hij zijn grootste glimlach lachen en een biertje drinken, zoals het Eliterenner met trimmershart betaamt.

De prachtige foto hebben we te danken aan: Yannick Schurwanz: https://schurwanzpics.nl


Wil je als liefhebber er net zo gesoigneerd bij rijden als een Elite? Of wil je sowieso gewoon goed voor de dag komen? Koop dan nu de Westlandse Koerssok!
Voor slechts voor slechts € 12,50 ben jij al de troste bezitter van een stukje Westland voor jouw wieleroutfit.
Bestel hier: https://wielerwestland.nl/product/de-westlandse-koerssok/