Na 10 heftige koersdagen met allerlei ups en downs stond er voor ons vandaag nog wat op het spel. Inmiddels reed ik al 7 dagen rond in de oranje sprinttrui en ik was samen met mijn ploegmaten voornemens om ook de allerlaatste oranje trui mee naar huis te nemen. We zouden hem echter niet zomaar cadeau krijgen…
De laatste etappe speelde zich af in en rond Ganzhou, in het zuiden van de provincie. Zuidelijker betekende in dit geval ook een stuk warmer, met middagtemperaturen die opliepen naar een graad of 35. In de nacht voor de laatste rit onweerde en regende het bovendien flink waardoor het ook nog eens benauwd was. Geen makkelijke omstandigheden dus. Gelukkig voor ons was het overdag wel droog en kon er zelfs nog aan de lijntjes gewerkt worden.
Ik ging van start met een krappe voorsprong van 3 punten op de nummer twee en 5 punten op de nummer drie in het sprintklassement. Met drie sprints in de eerste 24 kilometer waarbij elke keer 5, 3, 2 en 1 punt te verdienen waren, kon er dus nog van alles gebeuren. Al in de eerste ronde leek het geluk aan mijn zijde toen de nummer twee lek reed. De ploeg van de nummer drie wilde een lead-out op poten zetten, maar liet zich verrassen door twee man die vroeg aangingen. Ik pakte de derde plek en liep zo weer een puntje uit. Bij de tweede sprint wilde ik ze zelf verrassen door vroeg aan te gaan, maar werd gecounterd. 5 punten voor de nummer twee, 3 punten voor mij, 2 punten voor de nummer drie. Nummer drie was dus uitgeschakeld, maar ik was nog niet zeker van de trui.
Gelukkig deden er nog meer renners mee aan de koers. Er ontstond een kleine kopgroep zonder gevaarlijke namen die de zegen kreeg van de klassementsmannen. De ploeg van de nummer drie (die ook al was uitgeschakeld) was opgebrand en kon ze niet meer terughalen. De trui was dus in de pocket, al moest ik nog wel zorgen dat ik de etappe (binnen tijd) uit reed. Dat zou geen sinecure worden gezien het verdere verloop van het parcours.
Na de lokale vlakke rondjes in de stad werd er koers gezet naar het oosten waar we een grote omloop vier maal moesten afwerken alvorens weer terug naar de stad te koersen waar de finishlijn getrokken was. De omloop was een grote achtbaan met daarin een pittige klim van de 2e categorie. Naar goed Chinees gebruik was deze vrij onregelmatig met steile stukken tot 15% en bestond het wegdek uit betonplaten die voor geen meter bolden. De afdaling daarentegen was dan weer de beloning voor het harde werken. Mooi asfalt en goed lopende bochten waar je jezelf lekker in kon smijten.
Waar de klassementsmannen voorin vochten om de zege voelde ik achterin het peloton dat de benen het langzaam begonnen op te geven. Ik koos mijn eigen tempo en kwam in een mooi groepje te rijden. Bob was aan de beterende hand en liet zich uitzakken om deze groep aan te voeren. Voor veel renners was deze etappe zwaar genoeg om er de brui aan te geven. Voor mij zat dat er niet in, ik moest immers de trui over de streep brengen. Gelukkig had ik met Bob de ideale gangmaker en bodyguard bij me. Ondanks dat hij nog steeds niet helemaal hersteld was van de Chinese ziekte (last van maag en longen) wist hij vandaag toch een puike koers te rijden. Zodoende kwamen we na een bijna 3,5 uur afzien ruim binnen de tijdslimiet binnen en was een feestje wel op zijn plaats.
In de top van het klassement waren geen verschuivingen meer te noteren. De koers werd gewonnen door de Duitser Nikodemus Holler.

Sven van Luijk had wederom met materiaalpech af te rekenen en eindigde uiteindelijk als 14e. Zelf werd ik nog als 32e geklasseerd van in totaal 42 coureurs die alle etappes hebben uitgereden. Het bergklassement werd binnengesleept door Jasper Ockeloen met de minimale voorsprong van 1 punt. Voor het klassement van de beste Chinees was er nog maar één renner actief, dus dat was niet zo spannend meer.
Daarmee komt er ook een einde aan dit Chinese avontuur. Voor mij persoonlijk is het goed verlopen, met de sprinttrui als beloning voor het harde werken. Een dergelijk klassement winnen kan alleen als je niet ziek wordt of geen zware tegenslagen hebt, maar bovenal wanneer je ook kunt bouwen op je ploeggenoten. Daarmee mag ik mezelf wel gelukkig prijzen.


Het Chinese avontuur mag dan wel ten einde zijn, Bob en ik zijn nog niet helemaal klaar met koersen in exotische oorden. Vanaf morgen vertrekken we richting Indonesië waar we mee zullen doen aan de Banyuwangi Ijen, een UCI 2.2 koers in het uiterste oosten van Java. Een wedstrijd die gekenmerkt wordt door onder meer een finish bovenop een vulkaan. En laat er nou net een vulkaan op het naburige Bali op uitbarsten staan…