fbpx

Vanuit Nederland bezien ligt China niet echt om de hoek, dus de reis vanaf Delft/De Lier via Amsterdam, Parijs, Shanghai en Nanchang eindigde uiteindelijk in startplaats Wuning zo’n 24 uur later. Gelukkig waren er geen tegenslagen en zo konden we mooi op tijd de fietsen in elkaar steken om de reis uit de benen te trappen met onze nieuwe ploegmaten voor deze 11-daagse.

Het team bestaat naast Bob en mijzelf uit Logan de kiwi, David de Engelsman en Stephen uit Maleisië. Een mooi gemengd gezelschap dus. Koersen gaat gebeuren onder de vlag van Max Cycling club, een samenwerking tussen Procyclingstats en CCN. Voor meeste wielervolgers zal het even wennen zijn, omdat het shirt pas voor de eerste keer in koers gedragen gaat worden. Desalniettemin herbergt het team al wel behoorlijk wat ervaring.

Bob in het PCS tenue

De eerste dag in China werd afgesloten met een wandelingetje naar het lokale plein waar fanatiek gedanst werd door de aanwezige Chinezen. Voornamelijk huismoeders, maar ook jonge mannen die op deze manier hun lijf jong en lenig probeerden te houden. Het kon ons nog niet echt verleiden om mee te gaan doen, we moesten immers de benen sparen.

Na het klokje rondgeslapen te hebben waren we wel gewend aan de nieuwe tijdszone. De dag voor de koers was er alle ruimte om nog rustig aan te doen en nog even de benen op spanning te zetten. Het parcours werd nog een keer verkend en de conclusie was wel duidelijk: op deze vierbaans wegen gaat het lastig worden om weg te komen. In het avondprogramma mochten we nog op komen draven voor de ploegenpresentatie. De eerste minuten op de nationale Chinese televisie zijn dus al in de pocket.

 

Etappe 1 – Wie niet sprinten kan moet slim zijn

In de eerste etappe ging de knuppel na een korte neutralisatie gelijk al in het hoenderhok. Dit had voornamelijk te maken met een ‘bergsprint’ waar 1 puntje voor het bergklassement te verdienen was. Deze werd al na 4 kilometer opgediend en zodoende voelde het halve peloton zich geroepen gelijk maar gas te geven. Ik wilde ook wel meedoen, maar toen mijn ketting van het grote blad af liep bij de eerste aanzet koos ik maar eieren voor mijn geld.

Bob en Logan waren daarna gelijk bedrijvig om mee te springen met mogelijke mooie ontsnappingspogingen. Veel ruimte werd er echter niet gegeven en bij de eerste tussensprint na de eerste ronde van 16 kilometer was het peloton nog compleet. Vlak voor de tweede tussensprint was er een klein groepje weg en wist ik de oversteek te maken. Echter toen ik wilde aangaan voor de sprint, sprong weer de ketting van het grote blad af en moest ik zelfs van de fiets om de ketting er weer op te leggen.

 

Ook Sven van Luijk is van de partij

Sprinten zat er dus niet echt in, dan maar in de aanval. Na ongeveer 60 kilometer koers, met nog 42 kilometer te gaan, was er wederom een drietal van tussen gemuisd. Ik besloot de sprong te wagen en met enige moeite kon ik samen met een concullega aansluiten om een vijftal te vormen. In het peloton werd netjes vals tempo gereden door onder meer Bob en Logan zodat we een mooie voorsprong konden opbouwen. Met nog 10 kilometer te gaan werd een voorsprong van anderhalve minuut gegeven en op 6 kilometer voor de streep nog steeds een geruststellende minuut. We konden dus al gaan denken aan de overwinning en het aantrekken van de eerste leiderstrui.

Er werd nog netjes rondgedraaid, niemand verzaakte en er had nog niemand aangevallen, toen we plotseling, met anderhalve kilometer te gaan, voorbijgestoken werden door een op hol geslagen peloton. Compleet onverwacht gezien de riante voorsprong die we eerder nog doorgekregen hadden. Snel de knop omzetten om toch nog mee te kunnen doen voor een korte uitslag. De etappe werd gewonnen door een Australisch sprintkanon. Verder dan een 9e plaats kwam ik helaas niet. Bob werd als strijkijzer nog zeer knap 11e. Gelukkig komen er nog tien kansen.

de uitslag van de eerste etappe