Een wielerwedstrijd in China kan in vele opzichten net zo zijn als elke andere koers ergens anders op de wereld. Je hebt een peloton wielrenners, een start- en finishlijn, en uiteindelijk ook iemand die de wedstrijd wint. Een standaard koersverslag vertelt echter niks over de dingen die in China dan weer heel anders geregeld zijn. De inmenging van de overheid is onmiskenbaar. In Nederland moet je ook wel je vergunningen zien te krijgen bij de gemeente, maar verder heb je het als organisatie zelf uit te zoeken.

In China gebeurt er niks zonder toestemming van de overheid. Het communisme is nog niet helemaal verdwenen en veel Chinezen zijn behoorlijk volgzaam. Als de overheid besluit dat er een wielerwedstrijd georganiseerd moet worden, bijvoorbeeld ter promotie van een ‘groen imago’, dan gebeurt het ook, al weet men in het begin misschien niet helemaal hoe het moet. Dit was vooral merkbaar bij eerdere edities, maar gelukkig leert de organisatie ook en is het elk jaar een stapje professioneler geworden.

Qua organisatie komt er nogal wat bij kijken. Elke dag zorgen de parcoursbouwers dat na afloop van de etappe alles gelijk afgebroken en vervoerd wordt naar de volgende locatie om vervolgens alles weer op te bouwen. Een flinke operatie en iets waar wij als renners helemaal niks van meekrijgen. Op de dag van de wedstrijd zelf is het parcours gewoon netjes afgesloten. Hekken of barrières op de hoeken van straten om te voorkomen dat verkeer het parcours opdraait. Op drukke plekken in de stad elke 50 meter een agent om het publiek achter de afzetlinten te houden. En dat op een omloop van 16 kilometer. Elke dag weer. De agenten en vrijwilligers zijn af en toe ook hard nodig, want het publiek staat her en der 5 rijen dik langs de kant van de weg te roepen, of foto’s te maken. Zeker bij het passeren van scholen wordt je doof geschreeuwd door honderden kinderen die met hun Chinese vlaggetje in de hand 加油 aan het roepen zijn (spreek uit als djajo, betekent ‘kom op’ of ‘hup’). Dit soort taferelen zijn uniek voor een koers in China en zul je niet snel ergens anders tegenkomen.

Etappe 2 – Nanchang

De tweede wedstrijd van het elfluik vond plaats in Nanchang, de hoofdstad van de provincie. Geen echte wereldstad, men spreekt er ook weinig Engels, maar toch herbergt het bijna 2 miljoen inwoners. Die stonden vandaag niet allemaal aan de kant van de weg. Het complete parcours met daarin een grote ronde á 35 kilometer en een kleine ronde á 13 kilometer met hekwerk afzetten leek dus ook wel een beetje overbodig. De grote lus ging voornamelijk over grote vierbaans wegen waarbij de snelheid hoog bleef door continue aanvallen, onder meer aangespoord door Monkey Town, de ploeg van Sven van Luijk. De controlerende teams stonden toe dat een twee- of drietal wegreed, maar veel ruimte gaven ze niet weg.

Het moest en zou dus een massasprint worden. Voordat het zover was werden nog wel wat tussensprints verreden waarin ik een paar puntjes wist te sprokkelen voor het nevenklassement en zo op gelijke hoogte kwam met de voorlopige leider. De lokale kleine omloopjes waren rond een meertje en over wat smallere wegen waardoor de finale vrij hectisch was. Positioneren bleek een uitdaging en van opschuiven na de laatste bocht op 900 meter van de streep was nauwelijks sprake. Derhalve kwamen de Westlandse helden niet verder dan een plekje bij de eerste 20. Omdat er een klein gaatje was gevallen pakten de eerste tien renners, inclusief mijzelf, 3 seconden op het peloton. Daarmee schoof ik op naar plek 4 in het algemeen klassement. Bob staat daarin nog knap 14e, Sven vinden we terug op plek 36.

Een bijzonder korte samenvatting van etappe kunt u hier zien.

Uitslag tweede etappe:

Algemeen klassement na de tweede etappe:
Jos 4e, Bob 14e en Sven 36e