China is zoals wel bekend een behoorlijk groot land. Het is het grootste land met slechts één tijdzone (6 uur vroeger dan in Nederland), waardoor de zon in het oosten misschien wel 3 uur eerder opkomt en ondergaat dan in het westen. De Tour of Poyang Lake wordt afgewerkt in de provincie Jiangxi, iets ten zuidwesten van Shanghai. Geen gekke dingen dus wat betreft zons-opkomst en -ondergang. Een provincie klinkt klein, maar is op zichzelf nog steeds stukken groter dan Nederland. Daarbij komt dat we elke etappe in een andere stad afwerken dus tussendoor nog flinke afstanden af moeten leggen per bus. Ook dit is gelukkig goed geregeld door de organisatie. De lokale, maar ook grote tolwegen worden tijdelijk afgezet zodat de hele karavaan ongehinderd door kan tuffen van het ene hotel naar het andere. Het kost je alleen elke dag wel 2 tot 4 uur.

Het voordeel van zo’n busritje is wel dat je nog wat meer van het landschap te zien krijgt, ook al is er buiten de plaspauze geen tijd om te stoppen. Het Chinese landschap is best wel gevarieerd. Over het algemeen is het vrij groen, wat wijst op behoorlijke jaarlijkse neerslaggemiddeldes. Heuvels, serieuze bergen en open vlaktes wisselen elkaar af. En af en toe zit daar nog een miljoenenstad tussen.

Bij onze busreis na de tweede etappe konden we ook een glimp opvangen van het immense Poyang Meer. Echt heel bijzonder was het uitzicht vanuit de bus niet omdat de tolweg het meer overbrugt daar waar die het smalste is. De omvang van deze plas water is dan nogal lastig in te schatten. De busrit verliep vlotjes tot we de tolweg verlieten en alsmaar verder de schijnbaar onbewoonde wereld introkken. De eindbestemming was Yaoli, een klassiek Chinees en toeristisch ingericht dorpje (AAAA-status binnen de Chinese toeristenbranche). We hebben die avond voor het eerst sterren kunnen kijken in China (dat wil zeggen, hier hing geen deken van smog in de lucht).

Etappe 3 – Yaoli

Gelukkig was er binnen dit dorpje wel een hotel met genoeg slaapplaatsen en dus kon er ook een koers georganiseerd worden. Na een ietwat glooiende aanloop van 7 kilometer kwamen we uit bij een omloopje van 5 kilometer door het Chinese platteland. Koersen tussen de rijstvelden, omgeven door bossen, afgetopt met een helderblauwe hemel: een perfecte dag! Als je niet verder keek dan de weg waar we overheen moesten, zou je bijna zeggen dat het een Belgische omloop betrof: relatief smalle betonwegen die er af en toe best beroerd bij lagen. Assertief koersen was dus gevraagd.

Dit lukte vrij aardig, want ik wist me in de ontsnapping van de dag te fietsen. Op de smalle wegen konden Bob en andere ploeggenoten van mijn mede-voortvluchtigen prima het tempo in het peloton drukken. De tien renners tellende kopgroep leek een mooi gemengd gezelschap met daarin onder meer twee man van Monkey Town, een sterke Nieuw-Zeelander, Australiër, Oezbeek, Colombiaan, Amerikaan en een Hong Kong-Chinees. De goede samenwerking resulteerde in een maximale voorsprong van bijna 4 minuten, maar dit maakte mij niet zoveel uit. Ik was vooral op zoek naar punten in de tussensprints en dit was een prima kans om lekker te scoren. Het tempo in de groep kostte wel enkele renners de kop en toen we na 21 omloopjes dan eindelijk aan de slotklim van 7 kilometer mochten beginnen waren we nog maar met zes over.

Daarachter leek het peloton bij tijd en wijle een slagveld door enkele tempoversnellingen, maar onder andere Bob en Sven wisten zich hierin goed staande te houden, al moest het peloton bij de start van de klim nog een gat van 3 minuten zien te overbruggen. Ik wist vooraf al dat deze slotklim (ongeveer 5% gemiddeld) voor mij teveel zou zijn. Toch voelde ik me nog wel goed na deze lange ontsnapping en was ik de laatste die de twee beste klimmers, Jasper Ockeloen en Jason Christie, moest laten gaan. Ik kreeg gezelschap van een Australiër die een tempo reed wat ik precies aan kon. Met nog twee kilometer te gaan reden we nog steeds voor plek drie, maar kregen we vanuit de auto te horen dat het peloton inmiddels op minder dan 1 minuut volgde. Het zou er dus om gaan spannen. Ik besloot mijn medevluchter af te schudden en het laatste stuk alles te geven wat ik nog overhad. Met 500 meter te gaan keek ik om en zag ik de eerste achtervolgers al komen. Nog eenmaal een lange sprint trekken, niet meer kijken en net aan de groep voorblijven. Compleet naar de getver, maar wel een mooie podiumplaats rijker.

Het eindverdict was een 3e plaats in de daguitslag en het algemeen klassement en voorlopig leider in het tussensprintklassement, een 7e plaats voor Sven en 21e plaats voor Bob. Nog acht etappes te gaan, maar nu eerst weer die bus in voor een goede 4 uurtjes ‘on the road’.

Etappe uitslag:

Algemeen klassement: