Fietsen in China gebeurt waarschijnlijk wat minder dan de meeste mensen denken, ondanks de 9 miljoen fietsen in Beijing. In de steden bestaat het verkeer voornamelijk uit auto’s, kleine motoren en elektrische scooters. Een fiets is een vervoersmiddel voor de armen en het is te merken dat in China de welvaart ook toeneemt. Wat ook opvalt is de ruimte die in, maar vooral rond de Chinese steden gecreëerd wordt voor de toenemende bevolkingsgroei. De wegen zijn vaak 3 of 4-baans, hoewel er meestal maar 1 of 2 van gebruikt worden. Als wielrenner hoef je je dus ook niet zo onveilig te voelen op die grote banen. Er is alle ruimte om gepasseerd te worden.

Wel moet je zelf ook goed op blijven letten op allerlei onverwachte bewegingen van je medeweggebruikers. Verkeersregels worden soms wat ruim geïnterpreteerd zodat er ook wel eens iemand op de verkeerde weghelft rijdt, mensen onverwachts oversteken of ineens stil gaan staan. Gelukkig hebben de meeste Chinezen weinig haast en dus kun je ook op de onverwachte dingen redelijk goed anticiperen.

Het belangrijkste blijft nog wel het gebruik van de toeter. Waar in Nederland het toeteren meestal gepaard gaat met een scheldwoord of boos gezicht, is het in China en veel andere Aziatische landen zo dat de toeter vooral gebruikt wordt om te waarschuwen dat je eraan komt. Mocht er dan een ongeval gebeuren dan heb je in ieder geval laten weten dat je eraan kwam en ligt het dus waarschijnlijk aan de tegenpartij dat het ongeluk gebeurde.

Etappe 5 – Mount Longhu

De vijfde etappe rondom Mount Longhu geldt als een echte klassieker binnen de Tour of Poyang Lake. Alle jaren dat ik er geweest ben is deze etappe verreden en het gaat niet snel vervelen. Het parcours trekt namelijk door het natuurpark van Dragon Tiger Mountain (ik verzin het niet), een van de geboorteplaatsen van het Taoïsme. De bergen zijn apart gevormd en niet heel hoog, maar hebben het mede dankzij de religieuze achtergrond wel geschopt tot de werelderfgoedlijst. Dit is iets waar de Chinezen erg trots op zijn en dus organiseren ze er maar al te graag een wedstrijd om nog eens de aandacht erop te vestigen.

Een omloop van 26,8 kilometer met wat korte venijnige klimmetjes moest vijf maal worden afgelegd. Bij de eerste doorkomst wist ik nog wat punten te behalen voor mijn sprinttrui. Daarna was het de beurt aan enkele vluchtgrage renners om het koersbeeld te bepalen. In de kopgroep van de dag zat ook Sven, die gezelschap had van een beresterke Australiër, een Indonesiër, een Spanjaard en een Colombiaan. In het peloton werd gecontroleerd door de ploeg van de leider, de rest volgde gedwee. Toen de finale aanbrak leek de kopgroep gedoemd om teruggepakt te worden, maar ze vonden nog wat reserves, schakelden een tandje bij en de jacht vanuit het peloton kwam te laat op gang. Drie overgebleven koplopers mochten strijden voor de dagzege en hierin wist Sven nog een tweede plaats te behalen. Kort daarachter finishte het peloton, met voor mij een weinig aansprekende uitslag. De klassementen bleven ongewijzigd. Bob is helaas afgestapt vanwege ziekte. Hoewel er een streep kan door de klassementsambities is gelukkig bij deze wedstrijd het UCI-reglement niet van toepassing en zou hij, als hij wat opknapt, de volgende dag gewoon weer mee mogen doen.