fbpx

Aanstaande dinsdag start de Tour of Poyang Lake. Een ronde ver weg van de Westlandse wielerwegen en ver weg van het normale strijdtoneel van de Westlandse Wielrenners. Toch is er een goede reden om met boven gemiddelde interesse naar deze ronden te kijken. Namelijk maar liefst drie Westlanders zullen aan de start verschijnen.

Eerder interviewden we Bob Wubben al over zijn drang naar avontuur en ook Sven van Luijk is niet vies van een grenzen verleggende wielerkoers. Toch spant Jos Koop misschien wel de kroon. Voor de 5e keer reist Jos naar China voor de koers die een mooie plek in zijn hart heeft gekregen. Dat blijkt ook wel uit zijn verhalen over de koers. Wij hebben het geluk dat Jos zijn verhalen met ons wilt delen en vandaag is het tijd voor deel I: Je grenzen opzoeken.
In het vervolg zullen we zolang de internetverbinding het toelaat zo vaak mogelijk de avonturen uit de pen van Jos met jullie delen. Dus volgende komende tijd Wieler Westland voor het mooie buitenlandse avontuur van Bob, Sven en Jos.

Je grenzen opzoeken

Tussen neus en lippen door was het recent al op te maken uit verschillende bronnen: Bob Wubben en Jos Koop gaan hun geluk beproeven in de Tour of Poyang Lake. Hoewel het in de eerste plaats uiteraard jammer is dat we hiermee het finaleweekend moeten missen, is het voor ons beiden een mooie kans om wat van de wereld te zien, het avontuur op te zoeken en onze grenzen te verleggen.

Het zal voor mij niet voor het eerst zijn. De allereerste keer leek alweer zo lang geleden, maar toen we recentelijk een reünie hadden met het ploegje van toen kwamen alle herinneringen zo weer bovendrijven alsof het gisteren was. De koers was toen nog in november, dus van enige vorm of conditie was weinig sprake. Wij, met onder andere Nick van der Meer en ex-WWV’er Jeremy Noya, gingen er dus heen met het idee dat we vooral lol moesten hebben en zouden genieten van het avontuur. Dat was erg goed gelukt, en zo is dus mijn liefde voor deze wedstrijd ontstaan.

Inmiddels ben ik al wel een Poyang Lake veteraan te noemen, daar dit mijn 5e opeenvolgende deelname gaat zijn. Dit jaar is de 8e editie en dus heb ik het evenement gestaag zien groeien. Bij mijn eerste keer moesten we het doen met ‘slechts’ 7 etappes. Inmiddels is dat aantal gegroeid tot 11. Dit getal is niet helemaal lukraak gekozen, maar komt voort uit het feit dat we koersen in de provincie Jiangxi, wat onderverdeeld is in elf stadsprefecturen. De wedstrijd ontleent zijn naam aan het grootste zoetwatermeer van China. Het is een locatie die misschien wel bekend is bij vogelaars vanwege het grote aantal trekvogels rondom het meer, of bij historici vanwege de zeeslag op het Poyangmeer. Beiden hebben natuurlijk een relatie tot ons wielrenners. Wij trekken er ook een keer per jaar heen en voeren dan oorlog in de koers.

Als renner zie je doorgaans weinig van het meer, want gekoerst wordt er vooral in de buurt van grote steden, iets wat grotendeels te maken heeft met de beschikbare infrastructuur en hotels. Waar het in de vroegere edities vaak nog  een echte sprinterskoers was, is de wedstrijd de afgelopen jaren langzaam aan het transformeren naar een meer gevarieerde wedstrijd met ook flink wat klimwerk erin. Niet helemaal in mijn voordeel, maar het maakt de koers wel een heel stuk interessanter. Volgens het routeboek mogen we het dit jaar doen met 3 vlakke etappes, 3 bergritten, 3 heuvelritten en 2 etappes over glooiend terrein, qua afstand variërend tussen de 100 en 140 kilometer. Gelukkig zit er ook nog een rustdag tussen, dan kunnen we ook China nog een beetje gaan verkennen. Althans, een héél klein stukje dan.