We hebben de laatste twee jaar mooie renners en rensters aan het woord gelaten in Trainen met… Wat te denken van het WK avontuur van Rozemarijn Ammerlaan, het verhaal achter onze Poolse wielervriend Bartek Strelzski of Mylène de Zoete na het behalen van haar zilveren en bronzen medaille op het WK baanwielrennen. Stuk voor stuk mooie verhalen van sporters die het maximale uit hun willen halen. Maar er is ook een andere prestatie in het wielrennen te behalen. Eentje die niet gericht is op wie de snelste of beste is. Nee dit is een prestatie die meer gaat over je grenzen verleggen voor een ander. Voor iemand die een veel heftigere strijd levert dan jij als sporter. De strijd tegen kanker. Daarin kan je niet even rusten in het laatste wieltje. Je moet op kop blijven zitten, anders is de strijd tegen kanker verloren. Voor deze mensen stapt half Westland op 26 en 27 mei op de racefiets in de Westlandse Ride. 24 uur lang knallen voor de Daniel den Hoedt stichting. 24 UUR? JA! 24 uur! Waarom? Dat vertelt Team Vitrona-SchermNed in een de Trainen met De Westlandse Ride special!

19:00 uur bij Vitrona-SchermNed in Naaldwijk, dan een bakkie en dan stappen we op de fiets. Dat was de afspraak met kopman van Team Vitrona-SchermNed Marcel Nijman. Aangekomen bij de zonnewering bedrijf in Naaldwijk zit het team een gezellig een bakkie te doen. Wat direct opvalt is dat dit team een mix is van jong, oud, man en vrouw. Een mooi stel bij elkaar die onderling het zeer gezellig hebben. Bakkie op, helm op en naar buiten. Het was ondertussen gaan regen, maar dat deerden de renners niet. Want ja dat beetje regen ga je toch niet dood aan?

Van Vitrona-SchermNed rijden wij naar Koppert Cress om daar de route van De Westlandse Ride op te pakken. Marcel en ik op kop de rest in ons wiel. Onderweg verteld Marcel dat hij nu een aantal jaar op de carbon ros zit en dat hij het wielervirus flink heeft te pakken. In zijn beleving moet er een doel aan wielrennen zitten. Waar dit doel bij de een het winnen is van een wielerwedstrijd is het bij Marcel een doel om zo goed mogelijk voor de dag te komen bij evenementen zoals de Westlandse Ride. Elk uurtje wat hij dan ook over heeft pakt hij zijn fiets om te trainen voor de Ride.

Via De Poel, Van Ruijvenlaan en de Casembrootlaan komen we uit in Madestein. Daar wisselen we van positie. Ik nog steeds op kop, maar nu samen met Aad Witkam die misschien wel het mooiste en ook het meest aangrijpende verhaal van de avond. Zelf overwon hij deze rotziekte vorig jaar en is nu volop in training voor De Westlandse Ride. Hij merkt wel dat het minder gaat, want die bestralingen en hormoontherapie… Het sloopt je van binnen! Zijn conditie is flink aangetast, maar niet zeuren! Gewoon fietsen! Met die instelling zit hij op z’n fiets. Hoe mooi is dat? Petje af! Maar je zal denken oké De Westlandse Ride, dat is dan best zwaar en daar zal je dan even voor moeten herstellen. Nee hoor, Aad niet. Hij gaat de week daarna ook even de Alp d’Huzes op te knallen! Want ja dan heeft die beide evenementen drie keer gereden.! Dit getuigd van een enorm sterke doorzettingsvermogen waar menig profwielrenner nog een puntje aan kan zuigen!

Van Madesteijn door naar het ABC Terrein richting Verburch om dan naar Kwintsheul te gaan. De route is dit jaar anders dan de vorige editie. Minder door de dorpskernen, maar het buitengebied in. Of dat erg is? Ik denk het niet. Het zijn mooie lange wegen met weinig opstoppingen of draaien en keren. Je kan dus lekker doortuffen. Van Kwintsheul gaat de route richting de Zweth naar de Bonte Haas. Daar steken we het bruggetje over om vervolgens via de Veensakkerweg naar de Lotsweg te rijden om vanuit daar weer over de Woudseweg naar De Lier te rijden. In de tussentijd praat ik wat met de deelnemers over De Ride, over het slechte weer en over hun motivatie om mee te doen.

Wat mij opvalt is dat in elke motivatie twee dingen telkens terugkomt. De saamhorigheid en het fietsen voor een goed doel. De een heeft zelf de ziekte gehad, de ander kent weer iemand die heeft gehad en de derde doet mee omdat hij of zij zich gewoon wil inzetten voor dit goede doel. Allemaal andere motivaties, maar alle zeggen ze: “ja die saamhorigheid en jezelf inzetten voor het goede doel. Dat is toch gewoon goud! Daar krijgen wij zo’n boost van!” Nu heb ik zelf vorig jaar meegedaan met De Haagse Hoed Challenge, het Haagse broertje van de Westlandse Ride en ik snap hun motivatie. Want het is echt zo. Jij als gezond persoon kan met jouw lichaam, met jouw sport je inzetten voor een ander die dat misschien niet kan maar wel die hulp hard nodig heeft! Het geeft je een gevoel dat je echt wat kan betekenen. Door te fietsen en zo geld op te halen. Met dat geld kan de wetenschap weer gefinancierd die daarmee weer de strijd aan kunnen gaan tegen kanker. Want dat is echt nodig. Misschien is het voor sommige die dit lezen een ver-van-je-bed-show, maar kanker kijkt niet naar wie je bent of wat je doet. Het kan er ineens zijn, ook in je familie, bij je vrienden of bij jou. En dan is het echt fijn dat die Westlandse wielergekken zoals Team Vitrona-SchermNed 24 uur lang door het Westland crossen om zoveel mogelijk geld op te halen om die strijd samen met jou te overwinnen!

Het begint harder te regenen, maar Team Vitrona-SchermNed lijkt het niet erg te vinden. “Straks een warme douche als we thuis zijn!” En thuis zijn we bijna. Vanuit De Lier rijden over de Snelbinder om vanuit daar via de Oranjesluisweg naar de Groeneweg te rijden. Ik krijg nog een mooi verhaal te horen van één van de dames uit het team, die vroeger alles aan de kant heeft gezet om er voor haar beste vriendin te zijn. Want ook zij had kanker en is helaas op veel te jonge leeftijd overleden. Zij zal dan ook haar vriendin meenemen tijdens de Ride en met een lach en een traan de 24-uurstocht gewoon volbrengen. Met dit verhaal sluiten we de training af.

Wat een mooi stel mensen en wat een kanjers! Team Vitrona-SchermNed en natuurlijk ook al die andere renners en rensters die meedoen met De Westlandse Ride: Heel veel succes!