In de Beslissende Slag gaan we de uitslag voorbij. We vragen de mannen die de koers maakten naar hun versie. Wie was goed? Wie niet? Was het echt met overmacht, was het maar niet aan? In deze beslissende slag blikken we terug met de winnaar: Maurice Barendse

 Getergd was hij. Afgeschreven en afgedaan. Niet meer goed genoeg. Geen talent meer, of liever nooit gehad. De jaren begonnen te tellen en de training die hij nodig had om goed te zijn nam exponentieel toe. Op zijn 53e wilde Maurice toch nog bewijzen dat hij het in zich had. Het rondje van zaterdag met Hein Zwinkels raffelde hij dan ook af met een kleine 36 gemiddeld. Alleen maar om net dat beetje meer rust te hebben voor zondag.

Het Clubkampioenschap was een harde koers. Iedereen wilde in de ontsnapping zitten, zelfs als de kopman al mee zat, dan nog werd het gat dicht gereden door de ploeg. Echt iedereen wilde mee zitten. Het duurde dan ook even, totdat de beslissende groep ging lopen. Met zes man sterk trokken ze er op uit en met twee ISW’ers, een van Scheijndel bejaarde, een Tuinder en Terras en een Pentakeeper plus nog de altijd aanvallende Pim Zwinkels waren alle belangerijke ploeg wel vertegenwoordigd. Al liet het peloton nooit echt begaan.

De groep werkte goed samen met elkaar. Roy Olierook, Dennis Meijer, Han Spies, Maurice Barendse en Mark Verbeek werkten eendrachtig samen. De naam van Pim Zwinkels ontbreek in dit rijtje en dat klopt. Het leven van een Meesterbakker gaat niet over rozen. Vaak vroeg opstaan en hard werken kan er voor zorgen dat je moe aan de dag begint. Hij was zelfs zo moe dat hij zich achterin nestelde en voor enig hapering in de samenwerking zorgde. Tegen het einde van de wedstrijd liet hij zien hoe vreselijk moe hij wel niet was door nog even heel hard te demarreren. Gelukkig voor de rest van de kopgroep was hij wel echt heel moe, want uiteindelijk viel hij stil en kon hij worden teruggepakt.

Roy Olierook was helaas letterlijk weggevallen. Hem en de overige slachtoffers van valpartijen wensen wij vanaf deze plek van harte beterschap. Er waren dus nog maar 4 man over die konden strijden om het Clubkampioenschap. Maurice nam de deelnemers op en concludeerde dat hij alleen voor Dennis Meijer schik moest hebben in de eindsprint. Mark Verbeek reed weer als de brandweer, maar verzette ook heel veel werk. Daarnaast zijn er maar weining renners sneller dan Pino als het op pure snelheid aankomt.

Toch was Maurice er niet helemaal gerust op. De laatste rondes werd het langzaam duidelijk dat zijn vroegere vluchtmakkers zijn aanwezig niet helemaal meer konden waarderen. Ook zij zijn bekend met de snelheid van Pino en vonden terecht dat hij de groep wel op snelheid mocht houden. Toen vanachter nog drie renners, met daarbij Paul Helderman, de aansluiting dreigde te maken, was dat het teken voor Pino om aan te gaan. In de hoop de concurrentie te verrassen ging hij op de oplopende klinkers vol aan. Tot zijn afgrijzen zag hij dat hij Mark Verbeek en Han Spies had verrast, maar juist Dennis Meijer niet. De enige waar hij niet zeker van was.

Pino trok door en op het moment dat hij de laatste rechte lijn opdraaide met wind op de neus gaf hij af. Het moment was daar. Zou Dennis aangaan of remmen? In een split second besliste Dennis om aan te gaan. De belofte van de streep voor zijn neus deed hem verlangen naar de overwinning, maar daarmee hielp hij Pino een handje. Met zijn laatste krachten kon de oude krijger het wiel van Dennis net pakken en in een zetel naar de streep gaan. Nog even aanzetten en het was zo ver: Maurice Barendse werd op zijn 42e clubkampioen.

Leuk voor hem natuurlijk, maar wij moeten nu heel het jaar aanhoren hoe hij dat wel niet gedaan heeft. Wat te denken van ploegbaas Sander van Scheijndel? Naar verluid worden er al posters en t-shirts gedrukt en staat er binnenkort een levensgrote kartonnen pop van Pino in de winkel. Hopelijk kunnen de overige ploegen snel weer een vuist maken tegen de Argos – van Scheijndel – Solar NRG ploeg. Tot nu toe hebben zij elke wedstrijd gewonnen, maar zoals een bekend gezegde zegt: Naaldwijk is nog ver.