In de Beslissende Slag gaan we de uitslag voorbij. We vragen de mannen die de koers maakten naar hun versie. Wie was goed? Wie niet? Was het echt met overmacht, was het maar niet aan? In deze beslissende slag blikken we terug op de Ronde van De Lier met winnaar Twan Middelburg en nummer vier Maurice Barendse (Voor mij, voor de rest Pino).

De koers beginnen, voelen dat het niks wordt en dan winnen. Dat is ongeveer de samenvatting van de koers voor Twan Middelburg. Na een niet bevestigde 3e plek in Honselersdijk en een tweede plek in Maasdijk was drie keer scheepsrecht voor de oud-Lierenaar. Hij was extra gebrand omdat hij 22 jaar in De Lier heeft gewoond, maar meer nog omdat ploeggenoot Dennis van Leeuwen al drie keer met de bloemen had staan zwaaien.

De prestatiedrang van Dennis van Leeuwen zorgde voor een disbalans in de anders zo professionele Onings Pro Cycling team. Alle budgetten moesten worden aangewend om de vedette van de ploeg aan de start te laten verschijnen, zelf de fiets van Miquel ging in staking voor het weinige geld dat voor de rest overbleef. Het was dus tijd om de Elite trimmer zijn plek te wijzen. Als één van de snelste mannen van het peloton was dit een schone taak voor Twan. De goedlachse fysiotherapeut was content met een underdog rol. Alleen in de voorbeschouwing op Wateringen met Willy Heenemann werd de naam Middelburg even genoemd, maar toen noopte zijn werk tot geen deelname. Verder kon Twan overal tussendoor bewegen zonder de druk van favoriet te krijgen.

Eigenlijk was zijn rol als underdog ook wel terecht. Het peloton werd in De Lier weggeschoten en Middelburg bevolkte steevast de achterste regionen van het peloton. Ploeggenoten maakten al weddenschappen over in welke ronde er definitief een kruis over kon. Maar hoeveel er ook gelost werden, Twan bleef het laatste wiel houden. Hoe erg hij ook moest afzien, hij bleef er aan. In het wielrennen is het dan simpel, zolang er niet af ligt, dan kan je gewoon winnen. Zelfs als heel het peleton betere benen heeft dan jij.

Het vreemde is dat heel het Trimmerspeleton kreunt en steunt onder de snelheden die worden behaald. Het lijkt voor groepjes soms onmogelijk om weg te komen. Het gaat simpelweg te hard. Iedere wijst met een beschuldigende vinger in de richting van de jonge renners met een Elite verleden, maar ook zij staan voor een raadsel. Na afloop van De Lier was Dennis van Leeuwen nauwelijks aanspreekbaar. Hij kon slechts stamelen dat het hard ging. Ook Twan klaagde erover en wees juist in de richting van cracks als Mark Verbeek, Bartek en Robin Don als oorzaak van de hoge snelheden.

Dankzij de hoge snelheden bleef alles bij een. Toen Twan doorkreeg dat het een sprint zou worden, trok hij toch maar zijn stoute koersschoenen aan. De laatste posten van het peloton werd verlaten en bocht voor bocht schoof hij op. De wil om Dennis te verslaan en de adrenaline deden hun werk. In de laatste bocht zat Twan voor het eerst van heel de ronde bij de eerste tien. Links, natuurlijk links. Het is een wijde bocht en als je links zit, dan kun je vol aan. Het plan was mooi, maar opeens was daar Freek Middelburg. Die kwam juist over links nog onderdoor. Een concurrent zou de deur hebben dichtgegooid, maar als het je broertje is, dan wordt je gewoon meegenomen. Achter Freek, met Dennis links en Pino (Maurice voor mij) rechts ving Twan de laatste rechte lijn aan. Ingesloten! Even ingesloten! Maar gelukkig kwam het gat en kon Twan er nog overheen om als eerste de finish te passeren.

Tweede werd ploeggenoot Dennis van Leeuwen. De nieuwe vedette van de Trimmers was na afloop content met de overwinning van zijn ploeggenoot. Toch zal in het peloton en bij de volgers er een vraag achterblijven. Was het expres? Heeft de Sagan van de Trimmers een Sagannetje uitgehaald maar dan beter? Heeft hij geremd in de sprint om zijn ploeggenoot te laten winnen? Toenertijd lukte het Sagan niet om Gatto te laten winnen in de driedaagse van de Panne, maar zou het van Leeuwen nu wel gelukt zijn? Zoals wel vaker in de wielerwereld zullen wij slechts kunnen blijven gissen. Twan liet ook niets los over mogelijk afgesproken werk. Wel wees hij nog fijntjes naar het sprinttoernooi na de koers waar hij Dennis in alle standen klopte….

De naam Pino (Maurice voor mij) is al gevallen. De vaste waarde bij de Trimmers van de afgelopen 40 jaar zat er in De Lier gewoon weer bij. Hij begon in goede uitgangspositie aan de sprint, maar zag toch drie man voor hem eindigen. Niet alleen Twan en Dennnis klopte de man die iedereen wil kloppen, maar ook leider in het Westland Klassement Dennis Meijer kwam nog over Pino (Maurice voor mij). Niks voor Pino (Maurice voor mij) natuurlijk. Hij staat bekend juist om zijn snelheid en zelfs op zijn oude dag is hij nog rapper dan de meesten in het peloton.

Hoe kan het dan dat hij niet één, niet twee, maar drie man voor zich moest dulden? Zelf dacht hij tot zo’n 150 meter van de finish nog te gaan winnen. In De Lier is het belangrijk om als eerste door de laatste bocht te komen en dat lukte Maurice (voor mij, voor de rest Pino) wonderwel. Strava biedt dan de uitkomst om zo’n moeilijke vraag te beantwoorden. In de laatste rechte lijn haalde Pino (Maurice voor mij) een topsnelheid van 52 kilometer per uur. Met deze snelheid in een eindsprint leg je het nog af in een scootmobielrace. Het bleek dat Pino (Maurice voor mij) gewoon op was.

Hij moest in de laatste ronde nog een twintigtal plekken goed maken. Ploeggenoot Bartek reed Maurice (voor mij, voor de rest Pino) netjes naar voren, maar ergens raakte Pino (Maurice voor mij) het wiel kwijt. Conclusie: hij had zijn sprint al gereden, voordat de sprint goed en wel op gang kwam. De koek was op, het vet was van de soep. het vlees van het been, het schuim van het bier, oftewel hij had zijn laatste oortje versnoept. Het deed even pijn, maar Pino (Maurice voor mij) was vooral vol over hoe leuk de koers was. Net als iedereen klaagde hij over hoe hard het ging, maar het was vooral ook fun.

Twee nieuwe jongens van WTOS, de jongens van Onings en natuurlijk de vrienden van Tuin en Terras maakten er een mooie koers van. Volgende week in Naaldwijk is het weer een fietsfeest in de het Wielerspektakel. Dan is er een nieuwe ronde en nieuwe kansen. Dennis Meijer staat er goed voor in het Westland Klassement. Marino lijkt ook redelijk zeker van zijn tweede plek, maar de strijd voor plek drie is nog volledig open. Dennis van Leeuwen heeft een flinke stap gezet en staat nog maar één puntje achter de derde plek van Pino (Maurice voor mij)

De stand bij de A: