Wateringer Bram Mens is de laatste tijd de heetste amateur van het Westland. Hij rijgt overwinning aan overwinning en mocht hij een keer niet winnen, dan is het podium binnen handbereik. Hoogtijd voor WielerWestland om eens met Bram te bellen en te vragen naar het hoe en waarom van zijn presteren.

Als kleine jongen was Bram meer geinteresseerd in Amerikaanse balsporten, dan in fietsen. Met een periode in de states in zijn broekzak keerde hij terug in Lisse om op zoek te gaan naar een sport die hij samen met zijn vader zou kunnen beoefenen. Met het MTB-parcours van Noordwijk op steenworp afstand was de keuze voor de mountainbike snel gemaakt.

In de jaren erna bleef het gezamelijk mountainbiken met zijn vader de boventoon voeren, maar werd de interesse verder verlegd naar andere duursporten. Hardlopen en zwemmen werden aan het repertoire toegevoegd en als wij dan zwemmen, fietsen en hardlopen bij elkaar optellen, dan komen wij automatisch uit bij de triathlon. Zelfs de eerste trainingskoersjes met wielrenfiets werden in de Bollenstreek al verreden. Het vooruitzicht op doelloos rondjes rond een kerk te draaien deden het hart van Bram toen nog niet sneller kloppen, maar hiermee was het wel zaadje voor het succes nu geplant.

Na een periode van blessures en meer tijd besteed aan zijn opleiding kwam Bram in 2014 bij HSK Trias terecht. Lisse was inmiddels verruilt voor Wateringen en met de ervaringen vanuit zijn tienerjaren was de keuze voor het wielrennen een logische. In eerste instantie waren het de toerders van Trias die het bij elke bordjessprint moesten afleggen tegen Bram. Gesterkt door deze ervaring begon hij al snel met trainingskoersjes en volgenden ook de eerste koersjes voor KNWU in de Sportklasse. Zoals het iedere eerste keer betaamd, bracht deze niet wat je er mag van verwachten. De eerste koers startte in de regen en met gedachte “Wat doe ik hier?” was het na anderhalve ronde al klaar. Achter de eerste drie koersen staan dan ook keihard 3 letters: DNF, maar ondanks de tegenvallende prestatie zag Bram voor zichzelf wel een rol in het peloton weggelegd. De volgende 6 koersen reed hij netjes uit en in tijdens de allerlaatste koers, zijn voormalige thuisronde de Ronde van Lisse, wist hij het zeker: Dit wil ik bijven doen.

In 2015 besloot Bram dat hij te jong was voor de sportklasse en werd het dus een amateurlicentie. Tijdens de winterperiode stortte de leraar lichamelijke opvoeding zich op de trainingsleer en stelde voor zichzelf een trainingsschema op. Met een goede winter, de ervaringen en de steeds verbeterende prestaties van vorig jaar op zak, stelde hij zich tot doel minimaal 1x top tien te rijden. In Oud Vossemeer stond hij aan de start voor zijn eerste amateurkoers. Koud, nat en weer de gedachte: “Wat doe ik hier?”. Hij kwam er om podium te rijden. In zijn eerste koers bij de amateurs! 3e! Direct was zijn doelstelling voor het seizoen al behaald en was dus tijd om deze bij te stellen. Van een keer top tien rijden werd het winnen. Het duurde tot het najaar, maar ook dat lukte de Wateringer. In de Ronde van Pijnacker won hij zijn allereerste koers. Binnen anderhalf jaar van toerder tot winnaar bij de amateurs. Wat goed is komt snel.

Al die tijd reed Bram samen met Niels van Deursen zijn koersjes. Ze reden wel voor Trias, maar op een C-licentie. Lekker zelf je kleding kiezen, met niks en niemand rekening te houden en samen met je maat koersen. In de winter van 2015/2016 kwam daar ineens Marcel van der Vliet voorbij. Marcel was op zoek naar een wielerteam om te sponsoren na jarenlang een lokaal voetbalteam gesponsord te hebben. Zijn hart lag toch meer bij de wielersport en dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Binnen HSK Trias werd het amateurteam van der Vliet Recreatie opgetuigd en met Velo Physics in de persoon van Jacob Wijnstra was er ook direct een trainer betrokken bij het team. In totaal zes jongens begonnen bij de amateurs en daar zijn er nu nog 5 van over. Niels van der Pijl heeft inmiddels de overstap gemaakt naar de Elite. Zijn ambitie reikte tot het buitenland en dat heeft hij middels de Elite weten te bereiken.

Voor Bram betekende het voor het eerst trainen met een trainer, voor het eerst echt in een ploeg rijden en voor het eerst met hoge verwachtingen aan de start staan. Een hoop eerste keren. Het betekende ook de eerste keer tegenslag. Een verbouwing en andere privé omstandigheden speelden op de achtergrond ook nog mee en dat zinde de Wateringer niet. Hij wilde scoren. Hij kon het in het vorige seizoen ook, dus waarom nu niet? Geforceerd ging hij op zoek naar overwinningen en podia, waardoor hij op plekken kwam waar hij niet moest zijn. Als gevolg daarvan kwam in korte tijd drie keer met het asfalt in aanraking. De derde keerde was het dusdanig hard dat een trip naar het ziekenhuis nodig was om alles weer aan elkaar te hechten. Samen met zijn trainer besloot hij dat het genoeg was. Zo kon het niet langer.

Het is moeilijk als je sinds je start met fietsen alleen maar in een zeer steile prestatiecurve hebt gezeten en het zit niet meer mee. Je gaat aan alles twijfelen, je fietsenmaker wordt gek van je bezoekjes, in de koers ben je niet te genieten en misschien ligt het wel aan de nieuwe trainingsmethode? Tijdens de weken zonder fiets vond Bram toch het plezier weer terug. Het geforceerde was verdwenen en doelen werden niet meer gesteld. In de ongedwongen tochtjes met de handjes op stuur in die periode leerde hij weer het allerbelangrijkste in de fietssport. Fietsen is vooral heel leuk om te doen. Gesterkt door het hervinden van de lol in het fietsen stelde Bram zich tot doel om na de zomer weer op niveau te gaan koersen. Samen met zijn trainer werd het plan gesmeed en niet zonder succes. In het naseizoen reed Bram nog vijf keer naar het podium en hij wist voor de tweede keer Oudewater te winnen.

Met de ervaringen van 2016 in zijn achterzak startte de voorbereiding op het 2017 seizoen alweer vroeg. Dankzij de trainingsgegevens zoals verzameld in het vorige seizoen begon het de zin en onzin van het trainen langzaam duidelijk te worden. De waardes wezen Bram op de goede weg te zijn en keer op keer werd dit bevestigd. Belangrijkste was toch wel dat iedere keer weer het plezier aanwezig was tijdens de training, Een heel verschil met 2016. De directeur van de school waar hij werkt stelde zich coulant op waardoor hij ook nog eens voor het eerst op trainingskamp kon. Kortom, een super winter voor Bram en beter heeft hij zich nog nooit kunne voorbereiden op een seizoen.

Zoals het een goede wielrenner betaamd, zijn er toch altijd de twijfels. Weer Oud Vossemeer en weer slecht weer. Ditmaal was windkracht 6-7 de grote tegenstander. Na alle bevestigingen en goede resultaten in het voorseizoen was het de vraag waar hij nu stond. Hij stond er. Met 3 man reden ze weg en Bram kon zijn sprintersbenen optimaal benutten door Oud Vossemeer te winnen. De eerste wedstrijd van het seizoen en direct een overwinning. Het bleek geen toevalstreffer. In de afgelopen periode werd hij tweede in Kleine Hein, 1e in ’s Gravendeel, 1e in Rilland en 3e in Zottegem. Een ongekende reeks die de mogelijkheden voor de rest van het seizoen tot de hemel laten reiken.

Vragend naar zijn doelen dan voor dit seizoen, maakte Bram nogmaals duidelijk zich geen doelen meer te stellen. Het plezier blijft voorop staan, maar toch liet hij zich ontvallen met een schuin naar het regelmatigheidsklassement bij de amateurs te kijken. Niet geheel onterecht, want op dit moment staat hij eerste in dat klassement. Sowieso blijkt het regelmatigheidsklassement voor heel de van der Vliet Recreatieploeg een doel. Maar geforceerd op zoek naar succes doet Bram niet meer. Hij geniet met volle teugen van het huidige succes en ziet wel wat de toekomst brengt.

Gezien de ontwikkeling die de Wateringer heeft doorgemaakt is de vraag of Elite worden een ambitie is niet een onlogische. Echter geeft Bram wel te kennen dit niet te ambiëren. Het plezier met de ploeg, de lol in het vooraan kunnen rijden en de werk/sport/privé balans van het amateurwielrennen doen hem goed. Een terechte keuze lijkt mij. Als 29-jarige met een fulltime baan en een vrouw is het kiezen. Na de confrontatie in 2016 kiest hij voor het plezier in zijn hobby en dat is altijd een goede keuze.