Op oudejaarsdag stappen we nog één keer in de ploegleidersauto van Westland Wil Vooruit. Ditmaal blikken we niet vooruit op een koers, maar blikken we terug op het wielerjaar 2017. Wederom neemt ploegleider Gerard Heskes ons bij de hand om het jaar 2017 te duiden.

Het seizoen begon bij de Ronde van Zuid-Holland. Deze vrije klassieker is altijd een belangrijke koers voor de Westlandse Wielerformatie. Met start en finish in Kijkduin is het en koers in de achtertuin van het Westland. Daarnaast doet de koers veelal de trainingsgronden van de renners en is het dus een thuiswedstrijd. De voormalige Witte Kruis Classic bleek de opmaat voor een teleurstellend Nederlands voorjaar. Tot een paar kilometer voor de finish leek er niks aan de hand, maar toen werden er verkeerde beslissingen genomen en was er ook domme pech. Geen uitslag.

De opvolgende koersen werden steeds gekenmerkt door pech of net de verkeerde keuzes op de verkeerde moment. Met de vorm van de renners en het aanwezige talent bleek het wel goed te zitten, maar toch lukte het niet om die overwinning te pakken.

Waar het in Nederland maar lukte werden in het buitenland wel goede prestaties neergezet. In De Boucle L’Artois gaf hun visitekaartje af door als sterk collectief te rijden. In het eindklassement werd Piotr Havik derde en Nick van der Meer wist de combinatietrui mee naar huis te nemen.

Na het succesvolle Franse avontuur werd België aangedaan voor de Arden Challenge. Ook hier viel het hechte collectief waardoor één renner kon schitteren op. Ditmaal wist Piotr een etappe en het eindklassement te winnen. Daarmee werd ondanks de tegenslag in eigen land het toch nog een succesvolle aprilmaand voor Westland Wil Vooruit.

Blije gezichten na de Boucle L’Artois

Na de successen in het buitenland moest de focus weer op Nederland. In de club- en topcompetitie moest gescoord gaan worden, maar de lijn van de Ronde van Zuid-Holland werd voortgezet. Langzaam maar zeker kroop de onzekerheid in de ploeg en werd de sfeer grimmiger. Waar kameraadschap en het hechte collectief altijd de sterke punten zijn geweest van de Westlandse Wielerformatie, kwamen er juist verwijten en wantrouwen. Met de 2e plek op het NK wist Jos Koop nog wel een uitmuntende prestatie neer te zetten. En wat te denken van de winst in de Wattmeister finale van Piotr Havik? Maar dat waren slechts een zeldzame opstekers in een verder in een neerwaartse spiraal geraakte sfeer in de ploeg.

Links: Piotr Havik in maximale inspanning om de Wattmeister finale te winnen
Rechts: Jos Koop komt net te kort voor de overwinning op het NK

In de Hel van Voerendaal kwam dit tot ontploffing. Met 3 man in de voorste groep zag alles er goed uit voor de mannen van Westland Wil Vooruit. Uiteindelijk zorgde de tol die betaald moest worden voor hun harde werk in de kopgroep en een overijverige jurylid voor de ontploffing. Slechts twee renners aan de streep en niet in de hoogste regionen. Hiermee was de clubcompetitie zo goed als bekeken.

Duidelijk was dat het zo niet langer kon en werden door de renners en de ploegleiding de koppen bij elkaar gestoken. Besloten werd om met een kleinere groep toe te gaan werken naar de tweede helft van het seizoen. Belangrijke spil hierin zou de training voor de ploegentijdrit worden. Iedere donderdagavond verzamelde de renners en de ploegleiding zich lang de Gaag voor de training. In moordend tempo werd het rondje afgelegd. Juist in de ploegentijdrit worden de grootste prestaties behaald door samenwerking. Je houdt je ploegmaat uit de wind, je helpt hem, je adviseert en vertrouwt. Langzaam maar zeker kwam de mentaliteit waar Westland Wil Vooruit om bekend staat weer terug in de ploeg. De renners begonnen het geloof in elkaar weer terug te vinden en de vorm werd steeds beter. De prestaties werden er ook naar en in de finale van Clubcompetitie kreeg Westland Wil Vooruit nog bijna het onmogelijke voor elkaar. Wederom brute pech voorkwam een overwinning in de ploegentijdrit en misschien nog wel meer voor de Westland formatie.

De finale van de Topcompetitie stond in het teken van Piotr Havik. Hij had nog alle kans om de competitie te winnen en daarmee zijn gedroomde transfer naar het profniveau te maken. Helaas viel de finale precies middenin in stage periode bij Katusha. Ook tussen de profs stond hij zijn mannetje en kon hij meermalen zijn kopman, Rick Zabel, goed afzetten voor de sprint. Deze inspanning zorgden er wel voor dat het scherpe randje er net af was voor de finale en daarmee kon hij niet meer voor een verrassing zorgen. Wel reed ploeg als collectief weer een meer dan formidabele wedstrijd en werd de Topcompetitie afgesloten als beste Club van Nederland.

Toen werd het tijd voor het NCK. Het werken naar het NCK werd het keerpunt in het seizoen. Vanaf dat moment gingen de neuzen weer dezelfde kant op en kwam het onmiskenbare talent van de renners weer bovendrijven. Het moest nu allemaal tot uiting komen op het NCK. Op de vooravond van het NCK fluisterden ploegleiders Gerard Heskes en Leon Hofman elkaar toe dat het wel eens een heel speciaal NCK zou kunnen worden. Tijdens het inrijden op de vrijdag werd kilometers lang met meer dan 65 kilometer per uur gereden. Toen de ploegleidersauto langs de renners reed om te inspecteren hoe ze er bij zaten, zaten de renners nog vrolijk terug te lachen. Genoeg reden om met vertrouwen uit te kijken naar wedstrijd.

Zaterdagochtend en de gordijnen gaan open: Nat. Alles nat. Heel de dag blijft het regenen en waaien. Hier worden alle trainingen met rente uitbetaald. Het vertrouwen in elkaar is zo groot, dat iedere bocht minimaal 5 seconden wordt gepakt op de minder geoefende concurrentie. Tussen clubs met profs in hun gelederen dendert Westland Wil Vooruit over de kletsnatte parcours. Met een gemiddelde van ruim boven de 50 kilometer per uur behaalt Westland Wil Vooruit de bronzen medaille op het NK. Een ongekende prestatie die oude tijden weer deed herleven en dat zonder een prof in de gelederen. Alle trainingen, uren aandacht en voorbereiding komen er op het juiste moment uit.
Trotse gezichten na de bronzen medaille op het NK

Vergeten zijn de teleurstellende prestaties in de klassiekers, vergeten is het dieptepunt in augustus. Nick van der Meer slaat nog munt uit zijn opgebouwde vorm en wint voor het eerst in zijn leven meer dan 1 koers bij Elite in een seizoen. In België is het overal waar hij aan de start raakt, tenzij pech roet in het eten goed. Coen van Kleef en Wessel van Koppen hebben bij woorden van ploegleider Heskes zulke ongelooflijke stappen gemaakt, daar kan een club alleen maar trots op zijn. Of wat te denken van Diederik Deelen? Hij redt bijna in zijn eentje de clubcompetitie voor WWV.

Vanuit dit oogpunt blikt Gerard Heskes toch weer met trots terug op het wielerjaar 2017. Zowel mooie individuele, als teamprestaties zijn behaald. Na het dieptepunt in augustus was het de vraag hoe het verder zou gaan, maar de ploegleiding en de renners hebben hun schouders er onder gezet en met de al oude Westlandse ‘niet lullen, maar poetsen’-mentaliteit hebben ze toch het beste van het jaar weten te maken. Jonge jongens als Wessel van Koop en Coen van Kleef hebben zich ontwikkelt, Nick van der Meer weet wat afmaken is en Piotr Havik heeft voor een profploeg uitstekend gereden. Genoeg reden om met hernieuwd vertrouwen naar 2018 uit te kijken, ondanks de aderlating die het vertrek van Jos Koop, Piotr Havik en Dennis van Leeuwen is.

Rest ons niks meer dan u een goed uiteinde te wensen en hopelijk zien wij u in 2018 terug achter het stuur met Gerard Heskes